Понедельник, 25 Сентября 2017 г.
Видео «БелГазеты»
Опрос онлайн
Чем вам запомнились учения «Запад-2017»?
фобией президента РБ оказаться погребённым в одной воронке с президентом РФ
неприездом на полигон «Борисовский» министра обороны РФ
словами президента РБ о «непоказушных учениях»
вручением пистолета ТТ президенту РБ
истерикой Запада
мощью совместной военной группировки РБ и РФ
Родина и не сметь
12.09.2017, Дмитрий Растаев

Есть одно слово, которое я жутко не люблю. Не потому, что мне неприятен его смысл, а потому что любой жук и жаб норовят исказить этот смысл до неузнаваемости, подогнать его под свои узколобые нужды. Это слово - родина.

Шутку про государство, которое, когда ему что-то от тебя нужно, называет себя родиной, слышали все. Хотя какая это шутка? Это - правда жизни. Принцип, по которому не одно столетие жила - а где-то и продолжает жить - нехилая часть человечества. Кто-то применял его с бóльшим умом, кто-то с меньшим, но почувствовать на себе его прелесть в разные времена могли самые разные народы, от немцев и итальянцев до нашего брата белоруса. Хуже всего было там, где государство завязывалось на личность одного человека, который и определял в нем всё. Белорусам улыбнулась именно эта участь.

В идеологической парадигме сегодняшней Беларуси любовь к родине давно и прочно сведена к лояльности режиму. Давеча, во время Республиканского педсовета, это продемонстрировал и сам прораб процветания. Заведя речь о школьной форме, он неожиданно включил любимую пластинку. «Надо предложить несколько вариантов этой формы школьной. И чтобы было удобно и для детей из «пятой колонны» (мы же их не выбросим, это же наши дети), и для наших обычных детей белорусов, настоящих, которые любят нашу родину», - ничтоже сумняшеся выдал он.

В любой цивилизованной стране, где общество контролирует своих руководителей, после такого спича политику была бы одна дорога - в позорную отставку. Вплетать детей в свои политические разборки - это уже, знаете ли, зашквар. В нашей чудесной державе о таком мечтать не приходится. Всерьез разбирать залепухи прораба, в общем-то, не пристало, но все же: а что такого сделала пресловутая «пятая колонна», чтобы публично уличать ее в нелюбви к родине? Они что, надругались над святынями, утирают сопли слуцкими поясами, предлагают сдать наши земли врагу? Да нет, как раз таки наоборот.

Когда Россия развязала агрессию против Украины, именно «пятая колонна» сформировала общественный запрос на новую концепцию нацбезопасности, которая нашла потом отражение в официальной доктрине. Когда над Куропатами нависла угроза, именно «пятая колонна» встала на их защиту, в то время как чиновники и госСМИ даже не чесались по этому поводу. Это «пятая колонна» добилась того, чтобы нелепый, позорящий нашу страну декрет N3 - в реализации которого, по меткому выражению депутата Марзалюка, «много дурости было», - поставлен на паузу и направлен на доработку. Из года в год «пятая колонна» только и делает, что пытается удержать нашу страну от сползания к совсем уж клоунскому состоянию. И вот как после этого обвинять её в нелюбви к родине?

А вот так. Что бы ты ни делал, сколько бы пользы своей родине ни принес, если не аплодируешь прорабу с его процветанием, в любви к родине тебе будет отказано. Ты - не «настоящий» белорус. «Государство - это я!» - говаривали ранее иные монархи. «Родина - это я!» - слышится сегодня в речах прораба. Такую «родину» и правда любить не хочется. И дело даже не в эксцентричных персоналиях.

Image 19891

Image 19891

Легко любить родину, которой можно гордиться. Американцев не надо заставлять вешать звездно-полосатый флаг перед домом - они и сами это делают с радостью, потому что горды своей страной. А теперь вы положите перед собой лист бумаги и выпишите 10 поводов для гордости. Ладно, 10 - чересчур жесткая планка для наших бурьянов, хватит и пяти. Только без теребления дедовских заслуг и без муссирования пропагандистских баек. Вот здесь и сейчас, в реальности, а не в программе «Панорама», чем мы можем гордиться? Если наскребёте пятерочку - туш и конфетти! Я не осилил и трёх.

Никто не говорит, что в других странах жизнь - сказка. Хватает и там своих траблов да косяков. Но в цивилизованной стране у людей есть главное - надежда, что, прилагая усилия, можно что-то изменить в этой жизни. В том числе в государственной сфере. И если какой-то политик ведёт себя странно, люди не впадают в отчаяние, потому как знают: через несколько лет его можно будет законным способом поменять на другого. Тот, другой, тоже может оказаться прохвостом, но заменят и его. Надежда не умирает никогда.

В Беларуси надежда похоронена уж 23 года как. Время здесь застыло рогом, зацементировано в непробиваемый саркофаг. И вот это-то ощущение безнадёги, это чувство невозможности что-то изменить, понимание, что цирк, который мы наблюдаем сегодня, будет греметь своими блажными фанфарами и завтра, и послезавтра, и нет у нас никаких законных способов (вернее, есть, но они не работают как надо) его угомонить - вот это и толкает кого к бутылке, кого к эмиграции.

Опять же, в любой стране найдутся люди, что в поисках лучшей доли снимаются с мест и устремляются к новым берегам. Но ведь у нас уезжают и те, кто, казалось бы, и так нашел свою долю. Уезжают способные бизнесмены, опытные ученые, талантливые артисты, художники, писатели, музыканты. Кто на время - подышать свежим воздухом и прийти в себя - кто навсегда. Долгие годы скитается по чужбинам Сергей Михалок. Золотая девочка Ксения Ситник, принесшая нам победу на детском «Евровидении», и та дышит воздухом Праги. Теперь вот Аня Хитрик решила съехать в Израиль.

«Меня спрашивают: «Чем ты будешь там заниматься?» Я не думаю об этом! Главное, что там будут делать для моего ребенка», - написала Аня в паблике своей группы. Для государства-родины, 23 года бьющего себя пяткой в грудь и кричащего, как рьяно оно заботится о людях, в т.ч. детях, это звучит как приговор. А для тех, кто уже понял, что будущего здесь нет ни у нас, ни у наших детей, но ещё не сподобился оторвать копчик от дивана - как руководство к действию.

 

Комментарии
  1. Anatol Starkou 12.09.2017 18:38

    РАДЗІМА Есть одно слово, которое я жутко не люблю. Не потому, что мне неприятен его смысл, а потому что любой жук и жаб норовят исказить этот смысл до неузнаваемости, подогнать его под свои узколобые нужды. Это слово - оппозиция. Ці задумваліся вы калі-небудзь ШТО гэта ці ХТО гэта? Апазіцыя КАМУ і ЧАМУ? Мо радзіме? Ўявіце сабе лета-восеь 1988 года. Два беларусы адчынілі дагэтуль невядомае вурочышча Курапаты, зачыненае НКВД і напісалі артыкул пра Курапаты. Рэдактар аднаго выдання папрасіў вядомага пісьменніка напісаць паплавок да таго артыкула, а тагачасны цэнзар дазволіў рэдактару надрукаваць артыкул. Падняўся вэрхал і пад шум яго колаў на плячах таго вядомага беларускага пісьменніка адзін з аўтараў артыкула ўехаў у нашу гісторыю як адраджэнец і стваральнік свайго прыватнага, а не беларускага народнага фронту "Адраджэнне". Чаму прыватнага, а не беларускага? Таму што шмат што потым было што не дапусілі б беларусы, а прыватны ўладальнік Фронту вёў сябе з ім як з сваёй прыватнай цацкай. Напрыклад пяць гадоў прастаяў ля мікрафону ў Вярхоўным Савеце, хаця камандуючаму фронтам там рабиць няма чаго было - трэба было займацца Фронтам, каб былі дзве палітычныя сілы ў Беларусі, каб была джэмакратычная двухпартыйная систэма ўлады КП(ю)Б і БНФ. Гэты ж чэл у 1988-м падняў над Беларусьсю паліцайскі бел-чырвона-белы сцяг. Нагадаю, што палицаі, якія прыслугоўвалі нацыстам, сумарна разам з нацыстамі і сталіншчынай знішчылі траціну нашага народу. Гэтага ж чэла ў вясну 1990-га народ выбраў у дэпутаты ВС і ён стварыў фракцыю БНФ, якая па колькасці была ў дзесяць разоў меней за дэпутатаў-камуністаў. То бок з пачатку "адкрыцця Курапат" прайшло паўтара года. Яшчэ праз пару месяцаў 27 ліпеня 1990 года фракцыя БНФ не галасуе за абвяшчэнне дзяржаўнага суверэнітэту БССР і дэманстратыўна выходзіць з залы ВС. Чаму? Таму што яна ў апазіцыі да камуністычнай большасці ВС. Чаму? Чаму? Чаму ў апазіцыі, калі на двары гарбачоўскі час пераменаў і з усіх шчэлак адчуваецца скон СССР і трэба ствараць будучую не канфратацыйную дэмакратыю маладой беларускай дзяржавы? Добра, калі фракцыя БНФ не галасавала, то хто ж абвясціў дзяржсуверэнітэт БССР? Дэпутаты-камуністы. А чаго ж тады было з імі канфліктаваць і выходзіць з залы, калі камуністы не супраць незалежнасці Беларусі? Ня ведаю. Магчыма камусьці з апазіцыянераў вельмі хацелася з’ехаць на Захад з радзімы і першаадкрывальніку Курапат таксама. Іншага адказу не маю. Бо тагачасны прыклад суседкі Літвы кажа аб тым, што тагачасны ж літоўскі Саюдзіс (фронт па нашаму) працаваў з сваімі камуністамі і нават адзін з літоўскіх камуністаў быў першым прэзідэнтам незалежнай постсавецкай Літвы. А ў нас? А ў нас у гэты час у кватэры газ, а ў ВС канфрантацыя так званай апазіцыі ці фракцыі БНФ з дэпутатамі-камуністамі. Навошта? А чым яна скончылася? У 1992-м камуністы не прапусцілі маючы адбыцца рэферэндум, аб пераабранні ВС (то бок каб фракцыя БНФ апынулася не здольная стварыць двухпартыюную КПБ і БНФ дэмакратыю, бор нагадаю ккамуністаў было ў 10 разоў болей і з імі не трэба было канфліктаваць, а трэба было супрацоўнічаць дзеля бэнээфаўскай будучыні), а ў 1994-м камунсіты выдвінулі і абралі з дапамогай беларускага народа першага прэзідэнта - стаўленіка КП(б)Белоруссии. Бо зразумелі, што канфліктаваць дзеля канфліктавання гэта не дзяржаўныя беларускія мяхі цягаць. То бок так званая бел-чырвона-белая апазіцыя не стваральная апазіцыя, а бел-чырвона-белыя тэрмінатары. Дый тады ж у 1994-м першаадкрывацель Курапат чарговы раз дапамог камуністам - за пяць месяцаў да вырашальных выбараў надрукаваў яшчэ адзін артыкул - о русском империализме и его опасности, ў якім у прыватнасці хаіў тых жа беларускіх камуністаў (маўляў, калі БНФ прыйдзе да ўлады ім мала не пакажацца, бо будзе люстрацыя) і хаіў беларускіх рускіх (~10% выбаршчыкаў), што ў выніку дапамагло стаць прэзідэнтам згаданаму стаўленіку КП(б)Б і пахерыць усю папярэднюю працу ўсіх змагароў за беларускасць, як кажуць, усіх часоў і народаў. Затое ў вясну 1996-га галоўны адраджэнец і па сумяшчальніцтву першаадкрывальнік Курапат паехаў у Штаты і атрымаў там палітычны прытулак за сваё бел-чырвона-белае так званае апазіцыйнае палітыканства і не ўменне працаваць з беларусамі, ў тым ліку з былымі камуністамі. Што потым? Потым ён хаіў апазіцыю, якая засталася з народам. Не раз і не два хаіў, а двацца год запар. Пасля перамогі на выбрах-1994 новы кіраўнік Беларусі ў 1995-м спытаў народ ці падтрымлівае ён яго дзейнасць у накірунку эканамічнай інтэграцыі з Расеяй? і народ адказаў ТАК. На тым жа рэферэндуме-1995 народ змяніў сцяг і герб. Узаконіў двухмоўе. Але ня гледзячы на тое, што першы прэзідэнт раіўся з народам, усё роўна на бок згаданага вышэй уцекача-дэзерціра перайшла бел-чырвона-белая СМІ-мафія. Пачалася траўля першага прэзідэнта, якая не сканчаецца па сённяшні дзень. Дзеля чаго траўля? Дзеля грошаў. Бо траўля за мінулыя 23 гады стала звычайным бел-чырвона-белым бізнесам усіх беларускіх палітыканаў, якія называюць сябе апазіцыя, і што самае галоўнае траўля першага прэзідэнта стала бізнесам для незалежных не прадажных апазіцыйных бел-чырвона-белых СМІ. Што яны робяць тыя 23 гады? Галоўным чынам зносяць моск маладым беларусам і беларускам, як амаль той жа постсавецкі час рабілі ўкраінскія незалежныя не прадажныя СМІ і ў выніку ўкраінскі народ выйшаў на майдан, ды разбурылі ўкраінцы русафобіяй эканоміку і Неньку-дзярэаву. Беларусь жа, эканоміка якой падчас скону СССР залежыла на 80-90% ад Расеі, засталася дзяржавай, дзякуючы мудрай палітыцы першага прэзідэнта і яго паплечнікаў з КП(б)Белоруссии. Чаму ж ён дагэтуль не сыходзіць з крэсла прэзідэнта? "Бо дыктатар" - адказвае мне ўся апазіцыйная раць. А калі б сыйшоў сёння, што было б з Беларусьсю заўтра? Вечны а-ля ўкраінскі майдан, бо ніхто нікога з тых апазіцыянераў не слухаў бы і не выконваў адзін аднаго каманды. То бок у нашай краіне быў бы бардак, не працавала б эканоміка, бо адвярнуліся б апазіцыянеры ад Расеі і як следства адсутнасці жканомікі не стала б дзяржавы Беларусь. А ў выпадку спробы пайсці ў ЕС Расея нас туды не пусціла б і мы хутчэй сталі б Северо-Западным краем РФ, чым Рэспублікай Беларусь у ЕС і НАІТА. Дык чаму ж першы прэзідэнт не сыходзіць? Мо захапіў уладу гэты дыктатар і не хоча адпушчаць? А ўлада ж як была з 1 студзеня 1919 года так і засталася ў руках КП(б)Белоруссии, а не ўяго прыватных абдымках. Ён толькі вяршыня аёсберга беларускай улады - тое, што ці каго ўсё бачаць. Дый кампартыя (якой афіцыйна даўным-даўно не існуе) "па просьбе народа" працягнула па сродках рэферэндуму тэрмін першага прэзідэнта на несканчаемы тэрмін. Па новай Канстытуцыі ўсё ціп-топ! А апазіцыя? Па-ранейшаму робіць на яго прозвішчы бел-чырвона-белыя грошы - робіць свой бізнес. Маўляў ён такі ды сякі. А ён, ня гледзячы на гэта, застаецца дома. На радзіме. На Беларусі. Бо патрыёт сваёй радзімы. А можа плюнуў бы на ўсё ды паехаў бы на Дон-раку пад Растоў-на-Доне ды лавіў бы рыбу і хрэн з імі з беларусамі? Не. Ён жа не бел-чырваона-белы змагар-апазіцыянер, не пятая калёна - гэта ім можна туляцца па ўсяму беламу сьвету, пакуль ён упершыню ў беларускай гісторыі стварае беларускую дзяржаву - яму трэба працаваць і ствараць дзяржаву Беларусь для будучых пакаленняў беларусаў, каб ім перадаць моцную дзяржаву, каб была моцнай наша і іх беларуская радзіма.

  2. Anatol Starkou 12.09.2017 19:41

    Прабачце за дубль - крыху адрэдагаваў папярэдні варянт камента. ### На сайте Белгазеты 12.09.2017 года опубликована статья Дмитрия Растаева "Родина и не сметь". Я оставил комментарий к ней, использовав начало автора, только заменив в нем последнее слово родина на слово оппозиция. И так РАДЗІМА Есть одно слово, которое я жутко не люблю. Не потому, что мне неприятен его смысл, а потому что любой жук и жаб норовят исказить этот смысл до неузнаваемости, подогнать его под свои узколобые нужды. Это слово - оппозиция. Ці задумваліся вы калі-небудзь ШТО гэта ці ХТО гэта? Апазіцыя КАМУ і ЧАМУ? Мо радзіме? Ўявіце сабе лета-восень 1988 года. Два беларусы адчынілі дагэтуль невядомае вурочышча Курапаты, зачыненае НКВД і напісалі артыкул пра Курапаты. Рэдактар аднаго выдання папрасіў вядомага пісьменніка напісаць "паплавок" да таго артыкула, а тагачасны цэнзар дазволіў рэдактару надрукаваць артыкул. Падняўся вэрхал і пад шум яго колаў на плячах таго вядомага беларускага пісьменніка адзін з аўтараў артыкула ўехаў у нашу гісторыю як адраджэнец і стваральнік свайго прыватнага, а не беларускага народнага фронту "Адраджэнне". Чаму прыватнага, а не беларускага? Таму што шмат чаго потым было такога, чаго не дапусілі б беларусы ў сваім фронце. А прыватны ўладальнік Фронту вёў сябе з ім як з сваёй прыватнай цацкай. Напрыклад, пяць гадоў прастаяў ля мікрафону ў Вярхоўным Савеце, хаця камандуючаму фронтам там рабіць няма чаго было - трэба было займацца Фронтам па за будынкам ВС, каб былі дзве палітычныя сілы ў Беларусі, каб была дэмакратычная двухпартыйная систэма ўлады КП(б)Б і БНФ. Гэты ж чэл у 1988-м падняў над Беларусьсю паліцайскі бел-чырвона-белы сцяг. Нагадаю, што паліцаі, якія прыслугоўвалі нацыстам, сумарна разам з нацыстамі і сталіншчынай знішчылі траціну нашага народу. Гэтага ж чэла ў вясну 1990-га народ абраў дэпутатам ВС і ён стварыў фракцыю БНФ, якая па колькасці была ў дзесяць разоў меней за дэпутатаў-камуністаў. То бок з пачатку "адкрыцця Курапат" прайшло паўтара года. Яшчэ праз пару месяцаў 27 ліпеня 1990 года тая фракцыя БНФ не галасуе за абвяшчэнне дзяржаўнага суверэнітэту БССР і дэманстратыўна выходзіць з залы ВС. Чаму? Таму што яна ў апазіцыі да камуністычнай большасці ВС. Чаму? Чаму ў апазіцыі, калі на двары гарбачоўскі час пераменаў і з усіх шчэлак адчуваецца скон СССР і трэба ствараць будучую не канфратацыйную дэмакратыю маладой беларускай дзяржавы? Добра, калі фракцыя БНФ не галасавала, то хто ж абвясціў дзяржсуверэнітэт БССР? Дэпутаты-камуністы. А чаго ж тады было з імі канфліктаваць і выходзіць з залы, калі камуністы не супраць незалежнасці Беларусі? Ня ведаю. Магчыма камусьці з апазіцыянераў вельмі хацелася з’ехаць на Захад з радзімы і першаадкрывальніку Курапат таксама. Іншага адказу не маю. Бо тагачасны прыклад суседкі Літвы кажа аб тым, што тагачасны ж літоўскі Саюдзіс (фронт па нашаму) працаваў з сваімі камуністамі і нават адзін з літоўскіх камуністаў быў першым прэзідэнтам незалежнай постсавецкай Літвы. А ў нас? А ў нас у гэты час у кватэры газ, а ў ВС канфрантацыя так званай апазіцыі ці фракцыі БНФ з дэпутатамі-камуністамі. Навошта? А чым яна скончылася тая канфрантацыя? У 1992-м камуністы не прапусцілі маючы адбыцца рэферэндум, аб пераабранні ВС (то бок фракцыя БНФ апынулася не здольная стварыць двухпартыйную КП(б)Б і БНФ дэмакратыю, бо нагадаю камуністаў было ў 10 разоў болей і з імі не трэба было канфліктаваць, а трэба было супрацоўнічаць, дзеля бэнээфаўскай будучыні). У 1994-м камуністы выдвінулі і абралі з дапамогай беларускага народа першага прэзідэнта - стаўленіка КП(б)Белоруссии. Бо зразумелі, што канфліктаваць дзеля канфліктавання гэта не дзяржаўныя беларускія мяхі цягаць. То бок так званая бел-чырвона-белая апазіцыя не стваральная апазіцыя, а бел-чырвона-белыя тэрмінатары. Дый тады ж у 1994-м першаадкрывальнік Курапат чарговы раз дапамог камуністам. Ён за пяць месяцаў да вырашальных выбараў надрукаваў яшчэ адзін артыкул - о русском империализме и его опасности, ў якім у прыватнасці хаіў тых жа беларускіх камуністаў (маўляў, калі БНФ прыйдзе да ўлады ім мала не пакажацца, бо будзе люстрацыя) і хаіў беларускіх рускіх (~10% выбаршчыкаў), што ў выніку дапамагло стаць прэзідэнтам згаданаму стаўленіку КП(б)Б і пахерыць усю папярэднюю працу ўсіх змагароў за беларускасць, як кажуць, усіх часоў і народаў. Затое ў вясну 1996-га галоўны адраджэнец і па сумяшчальніцтву першаадкрывальнік Курапат паехаў у Штаты і атрымаў там палітычны прытулак за сваё бел-чырвона-белае так званае апазіцыйнае палітыканства і не ўменне працаваць з беларусамі, ў тым ліку з былымі камуністамі. Што потым? Потым ён з замежжа хаіў апазіцыю, якая засталася з народам. Не раз і не два хаіў, а дваццаць год запар. Пасля перамогі на выбрах-1994 новы кіраўнік Беларусі ў 1995-м спытаў народ на рэферэндуме ці падтрымлівае ён яго дзейнасць у накірунку эканамічнай інтэграцыі з Расеяй?, і народ адказаў ТАК. На тым жа рэферэндуме-1995 народ змяніў сцяг і герб. Узаконіў двухмоўе. Але, ня гледзячы на тое, што першы прэзідэнт раіўся з народам, усё роўна на бок згаданага вышэй уцекача-дэзерціра перайшла бел-чырвона-белая СМІ-мафія. Пачалася траўля першага прэзідэнта, якая не сканчаецца па сённяшні дзень. Дзеля чаго траўля? Дзеля грошаў. Бо траўля за мінулыя 23 гады стала звычайным бел-чырвона-белым бізнесам усіх беларускіх палітыканаў, якія называюць сябе апазіцыя, і што самае галоўнае траўля першага прэзідэнта стала бізнесам для незалежных не прадажных апазіцыйных бел-чырвона-белых СМІ. Што яны робяць тыя 23 гады? Галоўным чынам зносяць бел-чырвона-белай прапагандай моск маладым беларусам і беларускам, як амаль той жа постсавецкі час рабілі ўкраінскія незалежныя не прадажныя СМІ і ў выніку ўкраінскі народ выйшаў на майдан, ды разбурылі ўкраінцы русафобіяй эканоміку і Неньку-дзяржаву. Беларусь жа, эканоміка якой падчас скону СССР залежыла на 80-90% ад Расеі, засталася дзяржавай, дзякуючы мудрай палітыцы першага прэзідэнта і яго паплечнікаў з КП(б)Белоруссии. Чаму ж ён дагэтуль не сыходзіць з крэсла прэзідэнта? "Бо дыктатар" - адказвае мне ўся апазіцыйная раць. А калі б сыйшоў сёння, што было б з Беларусьсю заўтра? Вечны а-ля ўкраінскі майдан быў бы, бо ніхто нікога з тых апазіцыянераў не слухаў бы і не выконваў адзін аднаго каманды. То бок у нашай краіне быў бы бардак, не працавала б эканоміка, бо адвярнуліся б апазіцыянеры ад Расеі і як следства адсутнасці эканомікі не стала б дзяржавы Беларусь. А ў выпадку спробы апазіцыі пайсці ў ЕС Расея нас туды не пусціла б і мы хутчэй сталі б Северо-Западным краем РФ, чым Рэспублікай Беларусь у ЕС і НАТА. Дык чаму ж першы прэзідэнт не сыходзіць? Мо захапіў уладу гэты дыктатар і не хоча адпушчаць? Дык улада ж як была з 1 студзеня 1919 года так і засталася ў руках КП(б)Белоруссии, а не ў яго прыватных абдымках. Ён толькі вяршыня айсберга беларускай улады - той, каго ўсё бачаць. Дый кампартыя (якой афіцыйна даўным-даўно не існуе) "па просьбе народа" працягнула па сродках іншага рэферэндуму тэрмін першага прэзідэнта на несканчаемыя тэрміны. То бок адпаведна новай Канстытуцыі ўсё ціп-топ! А апазіцыя? Па-ранейшаму робіць на яго прозвішчы бел-чырвона-белыя грошы - робіць свой бізнес. Маўляў ён такі ды сякі. А ён, ня гледзячы на гэта, застаецца дома. На радзіме. На Беларусі. Бо патрыёт сваёй радзімы. А можа плюнуў бы на ўсё ды паехаў бы на Дон-раку пад Растоў-на-Доне ды лавіў бы рыбу і хрэн з імі з беларусамі? Не. Ён жа не бел-чырвона-белы змагар-апазіцыянер, не пятая калёна - гэта ім можна туляцца па ўсяму беламу сьвету, пакуль ён упершыню ў беларускай гісторыі стварае беларускую дзяржаву - яму трэба працаваць і ствараць дзяржаву Беларусь для будучых пакаленняў беларусаў, каб ім перадаць моцную дзяржаву, каб была моцнай наша і іх беларуская радзіма.

Добавить комментарий
Проверочный код