Видео «БелГазеты»
Опрос онлайн
Чего вы ждёте от 2018г.?
ухудшения экономической ситуации в стране
зарплаты в BYN1000
прибавления в семье
массовых акций протеста
смены власти в стране
эмиграции
новых взяток
айфона последней модели
открытия собственного бизнеса
№50 (1126) 26 декабря 2017г. Тема недели

Эммануэль против тунеядцев

29.12.2017, Янка Грыль

Подводя итоги года, «БелГазета», как подлинно либеральное издание, очень долго искала реформатора, который бы что-нибудь успешно реформировал, а желательно - еще и либерализировал. Как известно из опыта 1990-х, все великие реформы должны быть жесткими, непопулярными и приниматься со скрежетом зубовным, через волевое преодоление сопротивления ретроградов, саботажников и тунеядцев.

Эммануэль  против тунеядцев
  Фото: Getty Images

ЭММАНУЭЛЬ-1

Да, мы нашли такого реформатора. Это Эммануэль Макрон, ставший в этом году президентом Франции. Милый, обаятельный, кроткий человек, любимец журналистов мейнстримных СМИ и женщин периода затухания фертильности. Буквально за пару месяцев после избрания Эммануэль потерял половину рейтинга. Но это не сломило отважного реформатора.

Еще предшественник Макрона Франсуа Олланд в 2016г. начал было проводить либерализацию трудового законодательства. Но дело у него быстро застопорилось - требовалось согласие парламента. Чувствуете - административные барьеры, бюрократия, крючкотворство? Тьфу!

Отважный реформатор Эммануэль в августе 2017г. продавил в парламенте закон, дающий право менять Трудовой кодекс указами; 5 указов, содержащих 36 мер по либерализации рынка труда на 160 страниц, были опубликованы 31 августа и вступили в силу к концу сентября. Полная имплементация новшеств должна произойти в 2018-19гг.

Справедливости ради: по французскому трудовому законодательству давно следовало пройтись ножницами и ластиком, этого требовали и Брюссель, и бизнес, и, что совсем уж комично, сами трудящиеся.

Из-за гипертрофированной роли профсоюзов и оптовой раздачи социальных гарантий французская система найма была неконкурентоспособной, и, например, владелец малого и среднего бизнеса фактически не мог заключить контракт с работником непосредственно, без профсоюза.

И никто, абсолютно никто не мог растормошить забронзовевших, ­заросших мхом профсоюзных
бонз!

Справка «БелГазеты». Трудовой кодекс Франции в 2003г. насчитывал 3,8 тыс. статей, в 2017г. - 10,6 тыс. Объем этого законодательного акта - около 2 тыс. страниц, с примечаниями и комментариями по правоприменению - свыше 3,5 тыс. Нововведения позволят сократить кодекс, оставив в нем лишь базовые положения: 35-часовая рабочая неделя, минимальный размер оплаты труда, антидискриминационные ограничения и пр.

Сам Макрон сравнил 5 указов с «революцией Коперника», хотя ничего особо революционного в них нет, а разрабатывались они еще при Олланде. Для белорусского читателя, например, не покажутся революционными такие новшества пяти указов, как упрощение сокращения штатов предприятия в условиях кризиса; замена по инициативе нанимателя долгосрочных контрактов старого образца на временные (срочные) контракты CDD, продление которых всегда под вопросом, или просто урезание размеров компенсации при увольнении. Кстати, на предварительных переговорах профсоюзы добились максимального успеха именно по размеру компенсации.

Но никого это не остановило. Первая всеобщая забастовка грянула уже 12 сентября. Накануне Макрон назвал противников либерализации «faineants» (рус. «тунеяцы, дармоеды, бездельники»). Натурально, после этого слово «faineants» стало самым популярным в заголовках французских СМИ, а счет протестующих пошел на сотни тысяч. Однако эти трудности не сломили младореформатора Эммануэля: сначала специально уполномоченные должностные лица пояснили, что под дармоедами он имел в виду своих предшественников, медливших с реформами, а затем сам Макрон заявил, что не позволит «ni aux faineants, ni aux cyniques, ni aux extremes» («ни тунеядцам, ни циникам, ни экстремистам») свернуть его с пути реформ. И вообще, они все передергивают - нужно дослушивать до конца то, что глава государства говорит в пылу полемики.

Но вы же знаете, как беспощадно и необузданно сопротивление ретроградов, мракобесов, противников реформ? То освистают в детсадике в Женвилье местные отморозки, то обругают в Эглетоне тунеядцы с оптимизируемого предприятия. В последнем случае младореформатор Эммануэль не ограничился слезоточивым газом - в отношении протестующих он отдал распоряжение «foutre le bordel». Глагол «foutre» переводить не будем - если его перевести, «БелГазету» закроют. А «bordel» переводить и не надо - все понятно. Франция обсуждала президентское острословие еще несколько
недель.

Такой он, младореформатор Макрон - нелицеприятный, дерзкий, волевой, решительный. Если обещал - идет до конца. Не ограничившись рынком труда, президент обложил налогами пенсии свыше 1,2 тыс. евро, и вслед за трудящимися вскоре на улицы вышли и пенсионеры. Зато обвалившийся летом рейтинг осенью внезапно начал расти.

Выходит, нравится французам младореформатор Эммануэль? Особенно когда либерализирует их жестко, решительно? Очень жаль, что белорусские независимые СМИ обо всем этом так редко пишут: надо пропагандировать ­прогрессивный реформаторский опыт.

БЕЛМАНУЭЛЬ-1, 2, 3

И все-таки редакция, отмечая заслуги Макрона в деле реформ, решила объявить победителем в номинации «Реформатор года» не его, а другого политика. Возможно, вы удивитесь, но это президент Республики Беларусь Александр Лукашенко.

Реформу рынка труда он осуществляет еще с 1990-х гг., когда были заложены основы контрактной системы. Тогда же в РБ были загнаны под шконку независимые профсоюзы, ныне портящие жизнь президенту Франции. А в остальном наши ежегодно продлеваемые (или не продлеваемые) контракты ничем не хуже (с позиций работодателя) ихних французских CDD. Уважающий себя реформатор не спешит - пусть его действия иногда растягиваются на десятилетия, зато оказываются более основательными и результативными. И конечно же, он проводит все новшества не через парламент, а через исполнительную вертикаль.

Справка «БелГазеты». Помимо Трудового кодекса РБ правовые основания контрактной системы заложены декретом президента N29 от 26.07.1999г. «О дополнительных мерах по совершенствованию трудовых отношений, укреплению трудовой и исполнительской дисциплины»; указом президента N180 от 12.04.2000г. (включает положения указов N392 от 23.08.2005г., N369 от 02.06.2006г., N164 от 31.03.2010г.); постановлениями Совмина N1180 от 02.08.1999г. N1180 «Об утверждении примерной формы контракта нанимателя с работником»; N1476 от 25.09.1999г. «Об утверждении Положения о порядке и условиях заключения контрактов нанимателей с работниками»; N1748 от 09.11.1999г. «О дополнительных мерах материального стимулирования высокопроизводительного и качественного труда»; N1341 от 26.10.2004г. «О внесении дополнений в некоторые постановления Совмина по вопросам заключения контрактов»; N1201 от 31.10.2005г. «О внесении изменений и дополнений в некоторые постановления правительства РБ по вопросам заключения контрактов»; постановлениями пленума Верховного суда РБ N2 от 29.03.2001г. и N4 от 26.06.2008г.

Теперь про «faineants». Обсуждение и проработка изменений в законодательстве, позволяющих вынудить не работающих граждан оплачивать соцуслуги, велись еще с 2011-12гг. Белорусских faineants изначально называли «иждивенцами», затем народная молва превратила их в тунеядцев и дармоедов. Впрочем, теперь мы точно знаем: насчет тунеядцев - это пятая колонна передергивает. Нужно дослушивать до конца то, что глава государства говорит в пылу полемики.

Справка «БелГазеты». Декрет N3 «О предупреждении социального иждивенчества» подписан 2 апреля 2015г. Изменения в документ внесены декретом N1 от 12 января 2017г. К концу февраля 2017г. при официальной безработице в 39,9 тыс. человек «письма счастья» от Минналогов и сборов получили 470 тыс., из которых сбор уплатили более 54 тыс.

Так получилось, что в 2016-17гг. под удар декрета N3 вместо 400-500 тыс. работающих непонятно где, попали в основном граждане, сокращенные в результате оптимизации госсектора и агонии загибающегося от отсутствия спроса малого и среднего бизнеса. К третьей декаде февраля начались акции протеста тунеядцев, охватившие не только Минск, но и Гомель, Витебск, Брест, Бобруйск, Барановичи и даже райцентры поменьше. Сотен тысяч, как во Франции, конечно, не набралось, зато о десятках тысяч суммарно речь вести можно.

Власти на местах дрогнули. Но не дрогнул младореформатор Лукашенко. Насчет «foutre le bordel» он ничего не говорил. Однако велел «выковыривать, как изюм из булки» из толп тунеядцев разных провокаторов. Опытный реформатор знает: прежде чем выковырять изюм из булки, нужно его туда запихнуть, причем любой ценой. Исполнение декрета тормознули, ответственность за продолжение протестов почти официально возложили на испытанного спарринг-партнера - оппозицию. В итоге далекая от политики тунеядская «вата» потихоньку рассеялась. А как еще реагировать на людей, которые зовут ниспровергать режим, но при этом уже 20 лет кряду возлагают цветы, когда нужно формировать теневое правительство, и формируют теневое правительство, когда впору уже возлагать цветы? Недогадливым власть еще раз продемонстрировала, сколько у нее изюма за пазухой для наших булок, «делом «Белого легиона».

Еще раз подчеркнем: успешный реформатор Лукашенко давлению не поддался, декрет N3 не отменил. Просто из названия изъяли обидный эпитет и скорректировали концепцию. В конце ноября глава Администрации президента Наталья Кочанова обещала, что обновленный декрет вот-вот доработают и подпишут. И обмолвилась, что «в тех данных, которые нам предоставили обл­исполкомы, порядка 500 тыс. неработающих человек» (при официальной безработице 25,3 тыс.). Сколько тунеядцев было, столько и осталось. Задача заставить их оплачивать соцуслуги по-прежнему актуальна.

* * *

Мы ведь ценим реформаторов не за радикализм, а за настойчивость, правда? Не нужно спешить, суетиться и кричать про революцию Коперника. Не с первой и даже не со второй (декрет уже подвергался правке), так с третьей попытки государство возьмет свою подушную подать.

Тихо, спокойно, без гвалта. Говорил же президент, что «это идеологический, моральный декрет», компромиссы исключены. Такой он, младореформатор Лукашенко: нелицеприятный, дерзкий, волевой, решительный. Если обещал - идет до конца. Без «foutre le bordel» и слезоточивого газа.

Это французы предпочитают жестких младореформаторов - белорусы любят мягких, высокоморальных и настойчивых.

Комментарии
  1. сергей 29.12.2017 19:18

    эммануэль только секрет в салоне для девушка эротический не только всем страны

  2. Anatol Starkou 29.12.2017 20:17

    СТАРАЯ ПЕСТНЯ О ГЛАВНОМ Наконец-то я понял куда попал - к либера, блин, даже выговорить не могу, а не тое, каб без памылкі напісаць гэта слова лібарылы. Я думаў трапіў на звычайны беларускі незалежны сайт, які нічога не друкуе, акрамя таго, як крые палітыку палітыка Лукашэнкі, а апынулася, што гэта ліберальны сайт ліберальнай газеты. Знаёмы я быў некалі - гадоў дваццаць таму - з вашай газетай, дык тады яна была беларускай, а стала, бач ты, ліберальнай. Ну-ну. Тое яшчэ будзе. Зараз крыху пра Францую. Ўпершыню быў там у 1993 годзе - меў тур на аўтобусе з Мінску ў Парыж (Польшча-Нямеччына-Францыя). Усяго ў сталіцы быў тры разы - другі раз з немцамі на аўто з Германіі і трэці на сваім аўто з Беларусі. І так прывёз нас аўтобус у невялічкі гарадок пад Парыжам і мы размясціліся ў невялічкай гасцініцы. Адразу да нас прыйшлі тутэйшыя камуністы і запрасілі на Першамайскую дэманстрацыю, якая адбудзецца заўтра ў Парыжы. З усёй мінскай групы быў толькі я граматны, таму сказаў услых: "Мне коммунисты за семьдесят лет в Союзе надоели и я не пойду с французскими комуняками на демонстрацию." Жонка і дачка здзівіліся, а астатнія мінчукі моўчку праглынулі мой сказ і ўвечары пайшлі з камуністамі піць беларускую водку ў рэстаран. Назаўтра нас адвезлі ў месца збору дэманстрацыі ў Парыж і ўсе, акрамя мяне, пайшлі з камуністамі ў адной калоне і сталі крычаць лёзунгі, каб французам пасля нашага нашэсця жылося ў Францыі яшчэ лепей, чым да нашага прыезду. Бач ты, цяжка французам і французкім камуністам жылося ў той час. Туляўся я адзін па Парыжу недалёка ад дэманстрацыі, фатаграфаваў горад і выпадкова ўбачыў французкі АМАП, які дэмакратычна чакаў першамайскіх дэманстрантаў-камуністаў і беларускіх турыстаў у канцы іх шляху, але не чапаў. І таму, што гэта была мая першая паездка ў замежны дэмакратычны Сьвет, гэты самы дэмакратычны французкі АМАП збіў мяне з дэмакратычнага панталыку, і я доўга затым не мог пераварыць гэту дэмакратычную падзею, маўляў, як жа гэта так можа быць у дэмакратычнай краіне - АМАП чакае з дубінкамі мірных дэманстрантаў?! Дурны я быў у 41 год. Не нюхаў яшчэ дэмакратыі. Прайшло дзесяць гадоў. Ці паразумнеў я ў Нью Ёрку, дзе апынуўся? Зараз растлумачу. Гэта ўжо, вам лібералы, пра прафсаюзы байку буду баяць. Ці ёсць тут у самай дэмакратычнай краіне Сьвету прафсаюзы? А як жа! Ў Злучаных Штатах Амерыкі ўсё ёсць, як у людзей, як у той Грэцыі. Толькі халявы няма, таму Грэцыя на першым месцы ў Сьвеце, Штаты на другім, а Беларусь на трэцім. Бо ў беларусаў таксама шмат чаго лішняга ёсць. Напрыклад прафсаюзы. Да таго ж яны яшчэ й савецкія ці постсавецкія, хаця гэта, на маю думку, адзін хрэн. Дык вось у Штатах, спадарства, шыльды ПРАФСАЮЗ такі-та ёсць, а прафсаюзаў няма. Гэта доўгі аповяд, але вам, мяркую, цяжка з пераша разу ўявіць і кароткую маю дэмакратычную байку, а не тое што цэлае эсэ пра заходнюю дэмакратыю, каб я напісаў. Дык вось, спадарства, няўжо вы, седзячы тамака ў Беларусі, сапраўды можаце ўявіць самую дэмакратычную краіну ЗША, ў якой нейкі прафсаюз робіць надвор'е ў якой-небудзь галіне тутэйшай вытворчасці ці прыватнай фірме? Няўжо тутэйшая амерыканская дэмакратыя, якая вырашыла даўным-даўно праблемку з амерыканскімі камуністамі, няздольная была вырашыць праблемку з амерыканскімі прафсаюзамі? А навошта тады тут у Штатах прапісаны двесці гадоў з гакам Містэр Кольт і Містэр Даляр, якія дэмакратычна вырашаюць любыя прафсаюзныя, дый увогуле любыя праблемы? Навошта яны тут тусуюцца дзень і ноч тыя Містэр Кольт і Містэр Даляр? Га? Дык калі вы лібералы чулі першы раз і калі чулі апошні раз аб праблемах у прафсаюзах Амерыкі, калі не ўзгадваць фільмы тыпу ОДНАЖДЫ в АМЕРИКЕ? Га? Ну, Францыя да вас, зразумела, бліжэй і таму вы тамака знайшлі нейкую прафсаюзную радню ў заходнім свеце і нешта зразумелае для вас без перакладу, але відаць усё ж не зусім разумееце сэнс слова заходняя ДЭМАКРАТЫЯ. Дык зараз растлумачу, лібералы вы мае дамарослыя. Демократия - это г*вно, определение которого известный англичанин У.Ч. лучше всех размазал по учебникам госуправления, и не только там. Ну, вось зараз вы ведаеце, што такое заходняя дэмакратыя і штосьці разумееце пра заморскія прафсаюзы, а я пазнаёміўся з тутэйшымі лібераламі. Цікава з вамі. Але не адзін сайт беларускі шчэ не трываў мяне доўга. Відаць вы не чытаеце мае не ліберальныя, а беларускія каменты, таму я шчэ тут. Не турбуйцеся - рэвалюцыю ў вашым выданні рабіць не збіраюся. Дый чалавекам года не жадаю быць. На маю думку выбар года-2017, як і ўсіх папярэдніх нашых незалежных гадоў, - гэта Пасрэднасць. Звычайная наша постсавецкая беларуская пасрэднасць. А каб яе прыкрыць, быццам як тым фігавым лістком, мы незалежныя беларусы знайшлі "хлопчыка для біцця" - Аляксандра Лукашэнкуб, і дваццаць тры гады крыем яго за тое, што самі не разумеем. А крыць і біць трэба сябе. Але пачынаць трэба з незалежных СМІ. Але гэта ўжо іншая пестня. Ня ў тэму, і ці наўрад я спяю яе вам, тутэйшыя, у Новым 2018-м годзе.

  3. Anatol Starkou 30.12.2017 12:07

    СТАРАЯ ПЕСТНЯ О ГЛАВНОМ Наконец-то я понял куда попал - к либера... Блин, даже выговорить не могу, а не тое, каб без памылкі напісаць гэта слова лібарылы. Раней думаў трапіў на звычайны беларускі незалежны сайт, які нічога не друкуе, акрамя таго, што крые палітыку палітыка Лукашэнкі, а апынулася, што гэта ліберальны сайт ліберальнай газеты. Знаёмы я быў некалі - гадоў дваццаць таму - з вашай газетай, дык тады яна была беларускай, а стала, бач ты, ліберальнай. Ну-ну. Тое яшчэ будзе. Зараз крыху пра Францыю. Ўпершыню быў там у 1993 годзе - меў тур на аўтобусе з Мінску ў Парыж (Польшча-Нямеччына-Францыя). Усяго ў французскай сталіцы быў тры разы - другі раз з немцамі на аўто з Германіі і трэці на сваім аўто з Беларусі. І так прывёз нас аўтобус у невялічкі гарадок пад Парыжам і мы размясціліся ў невялічкай гасцініцы. Адразу да нас прыйшлі тутэйшыя камуністы і запрасілі на Першамайскую дэманстрацыю, якая адбудзецца заўтра ў Парыжы. З усёй мінскай групы быў толькі я граматны, таму сказаў услых: "Мне коммунисты за семьдесят лет в Союзе надоели и я не пойду с французскими комуняками на демонстрацию." Жонка і дачка здзівіліся, а астатнія турысты моўчку праглынулі мой сказ і ўвечары пайшлі з камуністамі піць беларускую водку ў рэстаран. Назаўтра аўтобус адвез нас у месца збору дэманстрацыі ў Парыж і ўсе, акрамя мяне, пайшлі з камуністамі ў адной калоне і сталі крычаць лёзунгі, каб французам пасля нашага нашэсця жылося ў Францыі яшчэ лепей, чым да нашага прыезду. Бач ты, цяжка французам і французкім камуністам жылося ў пачатку нашых ліхіх 90-х. Туляўся я адзін па Парыжу недалёка ад дэманстрацыі, фатаграфаваў горад і выпадкова ўбачыў французскі АМАП, які дэмакратычна, але скрытна, чакаў першамайскіх дэманстрантаў-камуністаў і беларускіх турыстаў у канцы іх шляху, але потым АМАП нікога не чапаў. Гэта была мая першая паездка ў замежны дэмакратычны Сьвет, і таму гэты дэмакратычны французскі АМАП збіў мяне саўка з дэмакратычнага панталыку, і я доўга затым не мог пераварыць гэту дэмакратычную падзею, маўляў, як жа гэта можа быць у дэмакратычнай краіне - АМАП чакае з дубінкамі мірных дэманстрантаў?! Дурны быў у 41 год. Не нюхаў яшчэ дэмакратыі і дэмакратычнага пораху. Прайшло дзесяць гадоў. Ці паразумнеў я ў Нью Ёрку, дзе апынуўся? Зараз распавяду. Гэта ўжо пра прафсаюзы байку буду баяць. Ці ёсць тут у самай дэмакратычнай краіне Сьвету прафсаюзы? А як жа! Ў Злучаных Штатах Амерыкі ўсё ёсць, як у людзей, як у той Грэцыі. Толькі халявы няма, якую ў Амерыку не завезлі першаадкрывальнікі. Таму Грэцыя на першым месцы ў Сьвеце, Штаты на другім, а Беларусь на трэцім. Бо ў беларусаў шмат чаго лішняга ёсць. Напрыклад савецкія ці постсавецкія прафсаюзы, хаця на маю думку гэта адзін хрэн. Дык вось у Штатах ёсць мафія, шыльды ПРАФСАЮЗ ТАКІ-ТА ёсць, а прафсаюзаў няма. Гэта доўгі аповяд, але вам, мяркую, цяжка з першага разу ўявіць нават кароткую маю дэмакратычную інфу, а не тое што цэлае эсэ пра заходнюю дэмакратыю, каб яго напісаў. Дык вось, спадарства, няўжо вы, седзячы тамака ў Беларусі, сапраўды можаце ўявіць самую дэмакратычную і самую эканамічна моцную краіну ЗША, ў якой нейкі прафсаюз робіць надвор'е ў якой-небудзь галіне тутэйшай вытворчасці ці ў невялічкай прыватнай фірме? Пра чальцоў якіх-небудзь прафсаюзаў у маленькіх фірмах нават не чуў. Сёння цябе прынялі на працу, а заўтра могуць зволіць. Гэта норма тутэйшага быцця. Амерыканская дэмакратыя даўным-даўно адолела праблемку з тутэйшымі камуністамі. Амерыканская дэмакратыя даўным-даўно адолела праблемку шматпартыйнасці, пакінуўшы ва ўладзе толькі дзве нябедныя партыі, а насамрэч адну з двух так бы мовіць "партыйных палатак улады" пад назвай адпаведна дэмакратычная і рэспубліканская. Дык няўжо амерыканская дэмакратыя няздольна вырашыць праблемку з прафсаюзамі? Няўжо вырашыла параўнаць багатых і бедных у гэтай дэмакратычнай краіне? Цікава, а навошта тут двесці гадоў з гакам прапісаны Містэр Кольт і Містэр Даляр? Яны, спадарства, разам часам дэмакратычна вырашаюць любыя тутэйшая прафсаюзныя, дый увогуле любыя праблемы. (Дарэчы Містэр Даляр па сумяшчальніцтву працуе Галоўным Ідэолагам Штатаў і таму не толькі часам стварае праблемы ў Амерыцы ці ў Сьвеце, але й паспяхова іх вырашае. Містэр мае вялізны вопыт у гэтай справе!) Дык калі вы, спадары лібералы, чулі першы раз і калі чулі апошні аб праблемках з прафсаюзамі ў амерыканскай дзяржаве, калі не ўзгадваць фільм кшталту ОДНАЖДЫ в АМЕРИКЕ? Ну, Францыя да вас, зразумела, бліжэй, і таму тамака вы знайшлі нейкую "прафсаюзную радню" і нешта зразумелае для вас без перакладу ў тамтэйшым заходнім еўрапейскім свеце, але, відаць, усё ж не зусім разумееце сэнс слоў ЗАХОДНЯЯ ДЭМАКРАТЫЯ. Дык зараз растлумачу, лібералы вы мае дамарослыя, суграмадзяне мае, суплямяннікі. Демократия - это г*вно, определение которого известный англичанин У.Ч. лучше всех размазал по учебникам госуправления, и не только там. В начале 70-х прошлого XX века мы тогдашние совки смеялись с Блондина в желтом ботинке - главного героя французской комедии ИГРУШКА, которого уволил с работы его французский босс за то, что у Блондина были потные руки, когда они поздоровались. Какая она все же смешная эта западная демократия, правда?! Ну вось, нарэшце дабраўся да фіналу свайго аповяду, і зараз вы ведаеце, што такое заходняя дэмакратыя і штосьці зразумелі пра заморскія прафсаюзы. А я пазнаёміўся з тутэйшымі беларускімі лібераламі. Цікава з вамі. Але не адзін беларускі незалежны дэмакратычны сайт шчэ не трываў мяне доўга - не тая ваша тутэйшая свабода слова, нейкая не свабодная. Відаць не чытае рэдактар БелГазеты мае не ліберальныя, а звычайныя беларускія каменты, таму я шчэ тут. Не турбуйцеся - рэвалюцыю на вашым рэсурсе рабіць не збіраюся. Дый чалавекам году не жадаю быць. На маю думку выбар году-2017, як і ўсіх папярэдніх нашых незалежных гадоў, - гэта Пасрэднасць. Звычайная постсавецкая беларуская пасрэднасць, па сутнасці яшчэ не дзяржаўных беларускіх людзей, у якіх у думах яшчэ няма дзяржавы, ня гледзячы на тое, што насамрэч яна існуе. Існуе, дзякуючы Аляксандру Лукашэнку, якога абраў беларускі народ, якому даверыў народ кіраванне стварэннем дзяржавы ў першыя яе часы. А каб прыкрыць, тую нашу пасрэднасць, быццам як тым фігавым лістком, мы, незалежныя, дэмакратычныя і па самае не магу ліберальныя беларусы, знайшлі "хлопчыка для біцця" - Лукашэнку, і дваццаць тры гады крыем яго - доку ў беларускай палітыцы - за тое, што самі не разумеем. А крыць трэба сябе. І пачынаць трэба з незалежных СМІ. Але гэта ўжо іншая пестня. Ня ў тэму, і ці наўрад я спяю яе вам, тутэйшыя, у Новым 2018-м годзе.

Добавить комментарий
Проверочный код